MIJN DOK IS TOP
—–
Zo, ik heb het gezegd.
Na een fantastisch mooi en fijn weekend volgde maandag, de dag van de tweede operatie. Om half twaalf moest ik me melden, maar ik was er natuurlijk veel te vroeg, in de stille hoop dan ook vroeg aan de beurt te zijn. Het intakegesprek verliep soepel en ik kreeg ook meteen een infuus met glucose en insuline. Mijn maag rommelde, maar eten mocht niet. Om zes uur was ik al opgestaan om voor zevenen in ieder geval iets van voedsel naar binnen te werken. Ik was dus ook best een beetje moe. Terwijl manlief en ik in het zaaltje zaten te wachten, liep dok opeens langs door de gang. Hij zag me en keerde op zijn schreden terug.
“Heb je er zin in?” riep hij vanaf de gang.
“Ja, ik wel, heb jij er zin in?” riep ik terug, want als hij er geen zin in had, dan ging ik niet graag onder narcose. Gelukkig had hij goede zin en ook nog eens zin in de operatie. Daar houd ik van, een man met plezier in zijn werk. Om half drie mocht ik eindelijk richting operatiekamer en een kwartier later, ging ik onder zeil. Terwijl ik nog op de verkoeverkamer lag, kwam dok al bij me langs. Hij vertelde, dat deze keer de operatie iets lastiger was geweest, dat hij wat meer had moeten wroeten en manipuleren om alles weg te krijgen. Hij was echter zeer tevreden met het resultaat. Nou, dan ben ik dat ook. Terug op het zaaltje, kwam hij nogmaals langs om te vragen hoe ik me voelde. Ik stak beide duimen omhoog en hij zei lachend en met een hoog stemmetje: “Straks ben je een mooi sopraantje.”
Dat leek me sterk, want zelfs als jong meisje ben ik nooit een sopraan geweest. Ik zong als alt in het kerkkoor. Dus. Ik had deze keer wel wat meer tijd nodig om echt wakker te worden, maar uiteindelijk mocht ik om kwart voor zeven naar huis. Dat was volgens de verpleegster eigenlijk nog veel te snel, maar ze kon me niet tegenhouden. Ik verwachtte pijn in mijn strot, niesbuien, tranende ogen en een dikke blauwe hand. Net als de eerste keer.
Echter, niets van dat alles. Nul komma nul. En daarom zeg ik, mijn dok is top. Hij heeft meer moeite moeten doen en ik heb daar niets van gemerkt. Niet voor, niet tijdens en niet na de operatie. Wat wil een mens nog meer?
Mijn lippen heb ik stijf op elkaar gehouden. Drie hele dagen, dat is een dag langer dan verplicht. Ik wilde het eigenlijk volhouden tot zaterdag, maar dat was toch wel weer erg lang en wat dat soort zaken betreft, sta ik niet direct bekend als erg geduldig. Ik was zo benieuwd hoe mijn stem zou klinken, zo zonder poliepen op die banden. Tegenvaller! Ik klonk en klink nog steeds als een schorre kraai. Das nou weer jammer. Niks geen sopraan of alt. Zelfs geen bas. Voorlopig hoef ik nog niet te solliciteren bij de Nederlandse opera.
Komende dinsdag mag ik weer naar de logopediste en krijg ik weer nieuwe stemoefeningen. Op 25 mei ga ik ter controle terug naar dok. De sticker, die ik van mijn zus had gekregen, mocht niet mee de operatiekamer in, dus die plak ik dan op mijn bovenbuik. Ziet ie toch nog, hoe ik over hem denk.
—–
15 mei 2011 at 20:04
Die stem heeft nog wat tijd nodig. Dan moet je eens opletten hoe mooi die weer gaat klinken! En die sticker moet je echt op je buik plakken, hoor! Maak er een foto van voor op je log, lijkt me leuk. XX
15 mei 2011 at 20:11
U heeft er weer een mooi verslag van gemaakt!
En ik vind uw stem helemaal niet tegenvallen. Het klinkt wat hoger, en minder schor.
Maar goed, wij horen onze stem toch niet zoals de mensen om ons heen.
Succes met de stemoefeningen!!
15 mei 2011 at 20:37
Fijn dat het allemaal zo meeviel dit keer.
15 mei 2011 at 20:40
Een pak van je hart dat het achter de rug is en gelukkig viel de napijn ook mee. Ik ben blij voor je! Kalmpjes aan maar. En dat van die sticker op je buik plakken vind ik zeker een goed idee (en dat idee van de foto ook!)
groetjes,
15 mei 2011 at 21:40
soms duurt dat even voor je stem weer helemaal ok is, dus geduld hebben. Maar fijn dat het zo goed gegaan is. Het heeft inmiddels toch wel maanden geduurd.
16 mei 2011 at 10:42
zeg trui weetjij wel dat sommigen zangers/zangeressen alle moeite doen om een schorrestem te krijgen ??????
Hoef jij niet!
16 mei 2011 at 12:20
fijn dat het allemaal zo goed ging,
ach wat moet je nu met een zangcarriere als je veel beter in schrijven bent?
16 mei 2011 at 14:30
Met deze stem kun je altijd nog aan de gang als de Nederlandse Tina Turner. Maar bij veel logopedie kom je uiteindelijk wel uit bij ehhhh…. tja… Anita Meijer, Willeke Alberti? Of tante Leen. Zeg het maar. Ik ben benieuwd.
16 mei 2011 at 14:31
kalmpies aan maar dan breekt het lijntje niet….
Een goede alt is in een kerkkoor onmisbaar!
16 mei 2011 at 18:18
Fijn dat het allemaal zo voorspoedig is verlopen! En al kras je nog een paar dagen… komt vast helemaal goed, want jouw
dok is dus top!
En profiticat met de publicatie van je verhaal… ben erg benieuwd hoor!
Groetjes!
16 mei 2011 at 19:25
Aha! Dus jij hebt ook een schrijfprijs gewonnen. Wat hartstikke leuk; wat een opsteker joh. Gefeliciteerd ermee!
Groetjes,
16 mei 2011 at 21:00
Bijna een reclamespot voor de dokter. Prima verhaal en goed dat je zo prima door de operatie heen bent gekomen. Voorspoedig herstel toegewenst Trui!!
17 mei 2011 at 00:06
Lieve, lieve Trui, nog es een keer, lieve Trui. Ik weet dat ik je nu even plaag want je houdt daar niet van.(gniffel)
lieve trui, jouw stem hou ik mijn gedachten, jouw gedachten bij mijn verdriet neem ik mee in m,n hart naar Kreta. Het doet me goed.
Bij ons op de camping houden ze wel van een gezongen lied met hese stem, dus nogmaals: Komen hoor!
17 mei 2011 at 12:39
17 mei 2011 at 13:32
oh super dat het zo goed is gegaan met die topdok ^_^ en die stem komt ongetwijfeld helemaal goed nog!
17 mei 2011 at 16:32
En dan nu langzaam het nachtegaaltje wakker maken..
Voor een antiziekenhuisganger heeft doc je toch aardig over de streep getrokken…
Je klonk in ieder geval weer een stuk mama-achtiger.
XXX
17 mei 2011 at 16:37
Lief zusje, wat fijn dat die sticker van mij toch een morele steun is gebleken dus plaats die foto van je bestickerde buik maar gauw ikben zeer benieuwd en(wat ik niet hoop natuurlijk) ik heb er evt nog meer hoor!!! Wat is dat met die prijs en waarom weet ik daar niets van, ohja je mag niet praten natuurlijk!!! Hé die je best bij die logopediste dan kunnen we binnenkort weer eens uitgebreid bellen!! Houd je goed hoor, X+houdoe zus L
17 mei 2011 at 16:37
Lief zusje, wat fijn dat die sticker van mij toch een morele steun is gebleken dus plaats die foto van je bestickerde buik maar gauw ikben zeer benieuwd en(wat ik niet hoop natuurlijk) ik heb er evt nog meer hoor!!! Wat is dat met die prijs en waarom weet ik daar niets van, ohja je mag niet praten natuurlijk!!! Hé die je best bij die logopediste dan kunnen we binnenkort weer eens uitgebreid bellen!! Houd je goed hoor, X+houdoe zus L
17 mei 2011 at 19:53
O, maar goed ook dat je dok zo top is. Goed voor de zenuwen. En fijn dat alles goed is gegaan. Nu maar hopen dat je stem binnenkort weer de oude is!
27 mei 2011 at 12:52
Hoi Trui,
Wat lees ik nu…ben ik er even niet, ga jij onder het mes! Gelukkig is alles goed afgelopen. Fijn om te weten.
Het leven in het Oosten bevalt goed. Was erg druk met wennen, heb nu weet tijd, zin en ruimt om te schrijven. Wil je uitnodigen weer op mijn blog te komen bij tijd en wijlen!